
En breve, novedades sobre el I encuentro sobre El Quijote y los Derechos Humanos que tendrá lugar en la Universidad de A Coruña (Facultad de Humanidades).
Más información en:
http://quijoteyderechoshumanos.blogia.com
http://www.elquijoteylosderechoshumanos.com
He arrancado al dolor belleza
Y al crepúsculo dorado he pintado de tarde
Recorro solitario las bancas de esta ciudad
Buscando en una plaza oculta la voz del poema
Mis manos frías son el otoño
Que en diciembre sangran
“Déjame abuela
Reclinarme en tu regazo”
Donde he de hallar la palabra perdida
Aquella que me oculta mi primera infancia
Me sumerjo en el abismo de una voz:
- “¿Que hacer cuando el abismo
te espera al cerrar los ojos y
las palabras se vacían de significados?
- Escribir poesía
El humo del cigarro
No atenúa mi angustia
y ella esta lejos
mas su voz me acompaña
Lejos de mi patria
Escondo mis lágrimas
en un parque retirado
donde me devora la nostalgia
Escribir sin retórica es lo que deseo
En estos momentos
Desnudar mi tristeza sin inútiles mascaras
Caen de los sauces hojas
Como caen de mis cabellos
Mis primeras canas
Noche es ahora el alma mía
Impregnada de sagrado silencio
Para escuchar a mí ser
Me he alejado de las calles
Y he dejado el temor
Para recluirme en mí llanto.
Leo Zelada
http://leozeladabrauliograjeda.blogspot.com/
Ás veces as palabras fanse sonoras
por non facer do mutismo contrasinal
de desconcerto
Estoupan bolsas de cereixas e
ilumínanse paredes con cadros rupestres
As boas intencións esfareladas nas beirarrúas
dormen cos sen teito, en posición vertical
coma esteos
É inútil mollarse á porta das igrexas
cando a invisibilidade faise patente
baixo as pegadas da indixencia
cunha cegueira propicia
Ponlle un positivo á imaxe
e verás un filme daqueles
típico do Nadal
namentres un reloxo marca
horas de infancia
e transitan debuxos en branco e negro
nas xeografías, nos espazos
que permanecen nas sombras
E non amenceu, non
Agora a tristura é líder de audiencia
acapara as pantallas de cores
Afanareime pois en contar feridas
O corazón está ausente
Repañarei corpos polas vísceras
Non é posible recalcar mentalmente
a silueta da xustiza
cando as cámaras non dan co perfil axeitado
da retratada
Cruz Martínez Vilas